O beautiful wine-bearer, bring forth the cup and put it to my lips Path of love seemed easy at first, what came was many hardships With its perfume, the morning breeze unlocks those beautiful locks The curl of those dark ringlets, many hearts to shreds stripsIn the house of my Beloved, how can I enjoy the feast Since the church bells call the call that for pilgrimage equips With wine color your robe, one of the old Magi’s best tips Trust in this traveler’s tips, who knows of many paths and tripsThe dark midnight, fearful waves, and the tempestuous whirlpool How can he know of our state, while ports house his unladen ships. I followed my own path of love, and now I am in bad repute How can a secret remain veiled, if from every tongue it drips? If His presence you seek, Hafiz, then why yourself eclipse? Stick to the One you know, let go of imaginary trips. الا یا ایها الـساقی ادر کاسا و ناولـها که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها بـه بوی نافهای کاخر صبا زان طره بگـشاید ز تاب جعد مشکینش چه خون افـتاد در دلها مرا در منزل جانان چه امـن عیش چون هر دم جرس فریاد میدارد که بربندید مـحـمـلها بـه می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید کـه سالک بیخبر نبود ز راه و رسم منزلها شـب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل کـجا دانـند حال ما سبکـباران ساحـلها همـه کارم ز خود کامی به بدنامی کشید آخر نـهان کی ماند آن رازی کز او سازند محفلها حضوری گر همیخواهی از او غایب مشو حافظ مـتی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملـها
+
نوشته شده در چهارشنبه یکم آبان 1387ساعت 14:59 توسط .»»-(¯`تحریر خیال´¯)--»
|
غزل 101
May your goodness always increase And your smiling face never cease In our head the thought of your love Every day is on the increase. Every cedar and every spruce From your height may you hear their pleas The eye not intrigued by thee Its tear drops a bloody disease. Your eye for mesmerizing hearts Is a magician and master-tease. Wherever a heart is longing for thee Impatiently shears its own fleece. The beauty of all the lovers Beside your swan is ugly geese. The heart that is out of love’s lease From the circle of union release. Hafiz’s soul, your ruby lips ease Away from base lips, if you please
****
حسـن تو همیشه در فزون باد رویت همه ساله لالـه گون باد اندر سر ما خیال عشـقـت هر روز کـه باد در فزون باد هر سرو که در چـمـن درآید در خدمـت قامتت نـگون باد چشـمی که نه فتنه تو باشد چون گوهر اشک غرق خون باد چـشـم تو ز بـهر دلربایی در کردن سـحر ذوفـنون باد هر جا که دلیسـت در غـم تو بی صبر و قرار و بی سکون باد قد هـمـه دلـبران عالـم پیش الـف قدت چو نون باد هر دل که ز عشق توست خالی از حلـقـه وصـل تو برون باد لعـل تو که هست جان حافظ دور از لـب مردمان دون باد
+
نوشته شده در سه شنبه نوزدهم شهریور 1387ساعت 16:7 توسط .»»-(¯`تحریر خیال´¯)--»
|
غزل 42
I long to open up my heart For my heart do my part. My story was yesterday’s news From rivals cannot keep apart. On this holy night stay with me Till the morning, do not depart. On a night so dark as this, My course, how can I chart? O breath of life, help me tonight That in the morn I make a start. In my love for you, I will My self and ego thwart. Like Hafiz, being love smart; I long to master that art
حال دل با تو گفتنم هوس است خـبر دل شنفتنم هوس است طـمـع خام بین که قصه فاش از رقیبان نهفتنم هوس اسـت شب قدری چنین عزیز و شریف با تو تا روز خفتنم هوس اسـت وه کـه دردانهای چـنین نازک در شب تار سفتنم هوس است ای صـبا امشبـم مدد فرمای که سحرگه شکفتنم هوس است از برای شرف بـه نوک مژه خاک راه تو رفتنم هوس اسـت همـچو حافـظ به رغم مدعیان شعر رندانه گفتنم هوس است
+
نوشته شده در دوشنبه هشتم بهمن 1386ساعت 13:12 توسط .»»-(¯`تحریر خیال´¯)--»
|
Ghazal 41
Though the wine is joyous, and the wind, flowers sorts Harp music and scent of wine, the officer reports. If you face an adversary and a jug of wine Choose the wine because, fate cheats and extorts. Up your ragged, patched sleeves, hide & keep your cup Like this flask of wine, fate too bleeds and distorts. With my teary eyes, I cleanse my robe with wine Self-restraint and piety is what everyone exhorts. Seek not your joy in the turn of the firmaments Even my filtered clear red fluid, dregs sports. This earth and sky is no more than a bleeding sieve That sifts and sorts kingly crowns and courts. Hafiz, your poems invaded Fars and Iraqi ports It is now the turn of Baghdad and Tabrizi forts.
اگر چـه باده فرح بخش و باد گلبیز اسـت به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است صراحی ای و حریفی گرت به چنـگ افـتد بـه عـقـل نوش که ایام فتنه انگیز است در آسـتین مرقـع پیالـه پـنـهان کـن که همچو چشم صراحی زمانه خونریز است بـه آب دیده بـشوییم خرقـهها از می کـه موسـم ورع و روزگار پرهیز اسـت مـجوی عیش خوش از دور باژگون سپـهر که صاف این سر خم جمله دردی آمیز است سـپـهر برشده پرویزنیسـت خون افشان کـه ریزهاش سر کسری و تاج پرویز اسـت عراق و فارس گرفتی به شعر خوش حافـظ بیا کـه نوبـت بـغداد و وقت تبریز اسـت
تقدیم به کسی که دوستش دارم
+
نوشته شده در جمعه هفتم دی 1386ساعت 11:55 توسط .»»-(¯`تحریر خیال´¯)--»
|
غزلیات حافظ
When God designed your features and joined your brows Paved my way, then trapped me with your gestures & bows The spruce and I, both rooted to the ground Fate, like a fine cloth belt, its bind endows. United the knots of my doing and of the budding heart The fragrant breeze, when to you it made its vows. Fate convinced me to be enslaved to thee Yet nothing moves unless your will allows. Like an umbilical cord, don't wrap around my heart It is your flowing lock of hair that I espouse. You were the desire of another, O breeze of union, Alas, my heart's hope and fire you douse. I said because of your infliction I shall leave my house Smilingly said go ahead Hafiz, with chained hooves and paws
خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بـسـت گـشاد کار من اندر کرشمههای تو بسـت مرا و سرو چمـن را بـه خاک راه نـشاند زمانـه تا قصـب نرگـس قبای تو بسـت ز کار ما و دل غنـچـه صد گره بـگـشود نـسیم گـل چو دل اندر پی هوای تو بست مرا بـه بـند تو دوران چرخ راضی کرد ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست چو نافـه بر دل مسکین من گره مفـکـن کـه عـهد با سر زلف گره گشای تو بست تو خود وصال دگر بودی ای نـسیم وصال خـطا نـگر کـه دل امید در وفای تو بست ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفـت به خنده گفت که حافظ برو که پای تو بست
+
نوشته شده در شنبه یکم دی 1386ساعت 0:4 توسط .»»-(¯`تحریر خیال´¯)--»
|
Poetry of Hafiz - غزل 26
زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست نرگسـش عربده جوی و لبش افسوس کنان نیم شب دوش به بالین من آمد بنشسـت سر فرا گوش مـن آورد بـه آواز حزین گفـت ای عاشق دیرینه من خوابت هست عاشـقی را کـه چنین باده شبگیر دهـند کافر عـشـق بود گر نـشود باده پرسـت برو ای زاهد و بر دردکـشان خرده مـگیر کـه ندادند جز این تحفه به ما روز السـت آن چـه او ریخت بـه پیمانـه ما نوشیدیم اگر از خمر بهشت است وگر باده مـسـت خـنده جام می و زلـف گره گیر نـگار ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکسـت
Disheveled hair, sweaty, smiling, drunken, and With a torn shirt, singing, the jug in hand Narcissus loudly laments, on his lips, alas, alas! Last night at midnight, came and sat right by my bed-stand Brought his head next to my ears, with a sad song Said, O my old lover, you are still in dreamland The lover who drinks this nocturnal brew Infidel, if not worships the wine's command Go away O hermit, fault not the drunk Our Divine gift from the day that God made sea and land Whatever He poured for us in our cup, we just drank If it was a cheap wine or heavenly brand The smile on the cup's face and Beloved's hair strand Break many who may repent, just as Hafiz falsely planned
+
نوشته شده در شنبه دهم آذر 1386ساعت 12:25 توسط .»»-(¯`تحریر خیال´¯)--»
|
Ghazal 22
When you hear the lovers’ words, think them not a mistake You don’t recognize these words, the error must be your take. The here and hereafter cannot tame my spirit and soul Praise God for all the intrigue in my mind that is at stake. I know not who resides within my heart Though I am silent, he must shake and quake. My heart went through the veil, play a song Hark, my fate, this music I must make. I paid no heed, worldly affairs I forsake It is for your beauty, beauty of the world I partake. My heart is on fire, I am restless and awake To the tavern to cure my hundred day headache. My bleeding heart has left its mark in the temple You have every right to wash my body in a wine lake. In the abode of the Magi, I am welcome because The fire that never dies, in my heart is awake. What was the song the minstrel played? My life is gone, but breathing, I still fake! Within me last night, the voice of your love did break Hafiz’s breast still quivers and shakes for your sake.
چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست سخن شناس نهای جان من خطا این جاست سرم بـه دنیی و عـقـبی فرو نـمیآید تـبارک الله از این فتنهها که در سر ماست در اندرون مـن خسته دل ندانـم کیسـت که من خموشم و او در فغان و در غوغاست دلـم ز پرده برون شد کـجایی ای مـطرب بـنال هان که از این پرده کار ما به نواست مرا بـه کار جـهان هرگز الـتـفات نـبود رخ تو در نظر من چنین خوشـش آراسـت نخـفـتـهام ز خیالی کـه میپزد دل من خـمار صدشـبـه دارم شرابخانه کجاست چـنین کـه صومعـه آلوده شد ز خون دلم گرم به باده بشویید حق به دست شماست از آن بـه دیر مـغانـم عزیز میدارند کـه آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست چـه ساز بود که در پرده میزد آن مـطرب کـه رفـت عمر و هنوزم دماغ پر ز هواست ندای عـشـق تو دیشـب در اندرون دادند فـضای سینـه حافـظ هنوز پر ز صداست
+
نوشته شده در شنبه سوم آذر 1386ساعت 23:49 توسط .»»-(¯`تحریر خیال´¯)--»
|
Ghazal 12
ای فروغ ماه حـسـن از روی رخـشان شـما آب روی خوبی از چاه زنـخدان شـما عزم دیدار تو دارد جان بر لـب آمده بازگردد یا برآید چیسـت فرمان شـما کـس بـه دور نرگست طرفی نبسـت از عافیت بـه کـه نفروشـند مسـتوری به مستان شما بـخـت خواب آلود ما بیدار خواهد شد مـگر زان کـه زد بر دیده آبی روی رخـشان شـما با صـبا هـمراه بفرسـت از رخت گلدستـهای بو کـه بویی بشـنویم از خاک بسـتان شـما عـمرتان باد و مراد ای ساقیان بزم جـم گر چـه جام ما نـشد پرمی بـه دوران شـما دل خرابی میکـند دلدار را آگـه کـنید زینـهار ای دوسـتان جان مـن و جان شـما کی دهد دست این غرض یا رب که همدستان شوند خاطر مـجـموع ما زلـف پریشان شـما دور دار از خاک و خون دامـن چو بر ما بـگذری کاندر این ره کـشـتـه بـسیارند قربان شـما ای صـبا با ساکـنان شـهر یزد از ما بـگو کای سر حـق ناشـناسان گوی چوگان شـما گر چـه دوریم از بساط قرب همـت دور نیسـت بـنده شاه شـماییم و ثـناخوان شـما ای شهنـشاه بـلـنداخـتر خدا را هـمـتی تا ببوسـم هـمـچو اخـتر خاک ایوان شـما میکـند حافـظ دعایی بـشـنو آمینی بـگو روزی ما باد لـعـل شـکرافـشان شـما
The bright moon reflects your radiant face Your snowcapped cheekbones supply water of grace My heavy heart desires an audience with your face Come forward or must return, your command I will embrace. Nobody for good measures girded your fields Such trades no one in their right mind would chase. Our dormant fate will never awake, unless You wash its face and shout brace, brace! Send a bouquet of your face with morning breeze Perhaps inhaling your scent, your fields we envision & trace. May you live fulfilled and long, O wine-bearer of this feast Though our cup was never filled from your jug or your vase. My heart is reckless, please, let Beloved know Beware my friend, my soul your soul replace. O God, when will my fate and desires hand in hand Bring me to my Beloved hair, in one place? Step above the ground, when you decide to pass us by On this path lie bloody, the martyrs of human race. Hafiz says a prayer, listen, and say amen May your sweet wine daily pour upon my lips and my face. O breeze tell us about the inhabitants of city of Yazd May the heads of unworthy roll as a ball in your polo race. Though we are far from friends, kinship is near We praise your goodness and majestic mace. O Majesty, may we be touched by your grace I kiss and touch the ground that is your base
+
نوشته شده در جمعه دوم آذر 1386ساعت 0:13 توسط .»»-(¯`تحریر خیال´¯)--»
|
